terug  begin  verder
[p. 34]

Voor Klorimene

 
Terwyl de dartle Klorimene
 
Slechts slaat myn zuchten in de wind,
 
En zelfs haar grootste vreugde vind,
 
In my op 't treurigst te zien weenen:
 
 
 
Zo wil ik (moe van zo veel pyn)
 
De min gaan uyt myn boezem rukken,
 
En hem zo kaal van vleugels plukken,
 
Dat hy ontveert, en lam zal zyn.
 
 
 
Zyn pennen zal ik zelfs gebruiken,
 
Om daar mee, dwars door d'ydle lucht,
 
My zelfs te geven op de vlucht,
 
Om zo zyn tyranny t'ontduiken.
 
 
 
De wreede naam van myn meestres
 
Zal ik in nare woestenyen
 
In d'afgesturve schorssen snyen
 
Van meenig doodelyk Cypres.
 
 
 
En om niet onbeloont te blyven;
 
Zal dees verwinning my voortaan
 
Myn kruin bekranssen doen met blaan
 
Van groene lauwren, en olyven
 
 
 
Dus zal ik haar gedachtenis
 
In schaduwe des doods verdelgen,
 
Wyl onder blyde vredetelgen
 
Myn ziel op nieuws in vryheid is.
terug  begin  verder